 Uitzicht doet alles vergeten
De Ransdorper Toren in Ransdorp kan weer beklommen worden. Onlangs is de toren weer opengesteld voor het publiek.
De 56 jarige Martha Kreiter is beheerder van de toren. Ze woont er tegenover.
Een klok hangt er met bij ons in huis. Wij kijken gewoon uit het raam en zien dan hoe laat het is.
De Ransdorper Toren is onze eigen huisklok."
Martha Kreiter staat voor de Ransdorper Toren. Voor het derde seizoen beheert zij de toren die omstreeks 1502 gebouwd is.
Martha Kreiter steekt de grote ouderwetse sleutel in het slot en opent de groene demo Het is koud in de Ransdorper Toren en muisstil.
"Vorig jaar liepen 4.200 bezoekers de 155 stenen treden naar boven om van het uitzicht over Waterland te genieten,"vertelt Kreiter.
Het publiek is zeer wisselend en dat maakt volgens haar het werk als beheerder erg leuk.
"Laatst heeft een man zijn aanstaande verrast door haar ten huwelijk te vragen op de toren.
Ook komen veel toeristen hiernaartoe op rode huurfietsen en onlangs zelfs een heel jeugdorkest uit Australië."
Langs de smalle trap hangt een touw met houten ballen. "Eigenlijk heten deze ballen kloten'.
Bij de gang naar boven is het slim om je hieraan vast te houden, want dat is een stuk veiliger.
Tijdens een rondleiding geeft dat soms veel hilariteit," vervolgt de beheerster.
Op de tussenverdieping kan de bezoeker even uitrusten, want daar is de tentoonstelling 'Winters Wel en Wee te bekijken.
Zwart-wit foto's van een winters Waterland sieren de wand en een houten slee staat in het midden van de ruimte.
"Nu moet je niet schrikken," zegt Kreiter.
Ze pakt een stuk touw beet, waar een houten balk van een meter aan vastzit en laat die op de grond klappen.
"Dit is een zogeheten botklopper. Zo viste men vroeger op de voormalige Zuiderzee.
Door met de botklopper op het ijs te bonken werd de rustende vis op de bodem van de Zuiderzee opgeschrikt.
Deze vissen schoten alle kanten op en zwommen dan de netten in."
Centraal in de tentoonstelling staat het verhaal van de Durgerdammer vissersfamilie Bording uit de winter van 1849.
De ijsschots waarop de familie stond om de vis te vangen, brak los.
Veertien dagen dreven va der Bording en zijn twee zoons in barre weersomstandigheden rond op een ijsschots over de Zuiderzee.
Alleen de jongste zoon over leefde het drama.
"Jullie zijn toch niet weer een nest aan het bouwen hè?," roept Kreiter tegen de duiven op de bovenste verdieping.
"Het schoonmaken van de toren is namelijk ook een onderdeel van de werkzaamheden,"legt ze uit.
"En daar hoort duivenpoep helaas ook bij," vervolgt ze glimlachend.
"Maar het prachtige uitzicht doet alles vergeten."
Een·klein trappetje leidt naar het platte dak van de Ransdorper Toren.
Borden wijzen de bezoeker op verschillende plaatsen die van hieraf te zien zijn, zoals Pampus.
Boten varen over het IJsselmeer en toeristen fietsen door het landschap van Waterland.
"Bijhelder weer kan je zelfs het Muiderslot zien liggen en ook de Amsterdam Arena."
Kreiter heeft wel iets met 'haar' toren.
"Als we terug komen van vakantie, ben ik weer blij als ik de toren zie opdoemen in mijn gezichtsveld."
Meer informatie: www.centraledorpenraad.nl of 490.4605.
Pagina afdrukken |
